Aanvullende aanpassingen

(artikeltje van maart 2007 dat ik was vergeten te publiceren.)

Nou moe. Ik had in het begin van het jaar al gefulmineerd tijdens een lunchcauserie van de OldBoys sexie Brussel. (OK, er staat een schrijffout in vorige zin, maar we moeten toch iets ondernemen om aan die jonge blonde minnaressen te geraken).
“Dit jaar gaat nog duurder worden en er gaat nog minder gebeuren.”

Phase1: Het succes

Veel succesvolle software projecten vertrekken vanuit een idee. De personen die achter het idee staan zijn ervan vervuld en realiseren dat idee met beperkte middelen, veel goodwill en overuren. De tools die gebruikt worden om dat idee te realiseren zijn eenvoudige recht voor de rape middelen. Niks fancy, niks moois, het hangt met haken en ogen aan elkaar. Maar, het werkt.
En aangezien het een eerste versie is, heeft iedereen de neiging om een oogje dicht te knijpen voor die onvolmaaktheden.
Als het dan ook nog de realisatie is van een goed idee, dat bovendien aanslaat: een succesvol project.
Bravo, klapperdeklap. Lang leve onze genialiteit.

Phase2: Het vervolg

* Er komt een tweede idee. En aangezien de smaak van het succes van het vorige idee nog zoet is, gaan ze er opnieuw voor. Helaas het tweede idee is niet zo goed, en bovendien slaat het idee niet aan, immers het publiek is intussen niet meer zo geneigd om onvolkomendheden door de vingers te zien. Resultaat: een mislukt project. Awoe, wat een knoeiers.
Op dat moment wordt er geëvalueerd en wordt er besloten dat misschien niet alle ideeën evengoed zijn. Misschien moeten we wel eerst onze ideeën evalueren of het echt wel een goed idee is vooraleer we er aan beginnen. Wat een goed idee! De werkgroep is geboren. Die werkgroep is samengesteld uit een representatief aandeel vanuit technisch, functioneel en business oogpunt.

* De onvolkomendheden van het eerste project doen pijn en er wordt besloten om rigoreus te gaan werken. We gaan betere (duurdere) tools gebruiken die ervoor zorgen dat die simpele onvolkomendheden niet meer voorkomen. We gaan onze projecten gestructureerd aanpakken. We gaan serieus nadenken om onze projecten rijp te maken voor mogelijke behoeftes in de toekomst.
Ook weer een zeer logisch en goed idee

Phase3: de eenvoudige bijsturing

* De werkgroep. De leden van de werkgroep slagen erin om succesvol samen te werken. Ze realiseren een volgend project. Bravo, klapperdeklap, we zijn goed bezig. Zo doen we verder. Er worden meerdere werkgroepen opgericht.

* De nieuwe technieken zijn moeilijk, ze hebben een steile leercurve. Maar ze lijken te renderen. De onvolkomendheden verdwijnen.

Phase4: de eerste ontsporing

* Er bestaan intussen ziljoenen werkgroepen. De leden weten vaak niet eens tot welke werkgroepen ze juist behoren. Laat staan dat ze juist weten met welk doel deze of gene werkgroep is opgericht. Op elke samenkomst van de werkgroep wordt er gebabbeld en afgesproken. Maar tussen de afspraken zitten de leden in andere werkgroepen. Tussen de verschillende samenkomsten van de werkgroep voor één project gebeurt er niets. “Wat was het ook alweer?”, “Staat dat in het verslag?”, “Ik had dat zo niet begrepen”. “Ik heb geen tijd gehad.” Meningen en ideeën conflicteren en het wordt een stuurloos geheel. Er is een quote die ik niet heb uitgevonden: “Had Mozes een werkgroep gehad, de joden zaten nog steeds in Egypte.”
Naast de werkgroep wordt er een stuurgroep gezet. De werkgroep wordt bevolkt door personen van de werkvloer die effectief weten waarover ze spreken, de stuurgroep bestaat uit verstandige managers die de input van de werkgroep evalueren en bijsturen waar nodig.

* Het Second-system effect.
Die duurdere tools vermijden inderdaad de simpele onvolkomendheden: in plaats van simpele onvolkomendheden hebben we nu zeer ingewikkelde onvolkomendheden. De structuur? Die kan niet gehandhaafd worden en daaraan wordt zovaak bijgeschaafd dat op de duur niemand juist weet wat er nu moet gebeuren. En die toekomstgerichte aanpak? Dat is iets heel eigenaardigs hoor. Meestal is het een van de meest simpele zielen die plost zegt: “Allemaal heel mooi, maar kunnen jullie dat ook ondersteboven zetten.” En dan staan ze daar, al die toekomstgerichte mannen, schoorvoetend, ‘Nou wel naar links, en ook naar rechts, en we kunnen het zelfs lichtblauw verven, maar onderste boven? Helaas, dat hebben we niet voorzien.”

Phase5: De grote ontsporing

* Problemen in communicatie ontstaan meestal niet uit hetgeen gezegd wordt, maar uit hetgeen niet gezegd wordt en verondersteld wordt ook door de communicatiepartner als logisch, primordiaal en evident begrepen te zijn.
De werkgroepen werken, schrijven slechte syntheses die half gelezen worden door de stuurgroep. De symbiose tussen werkgroep en stuurgroep verdwijnt. De werkgroep debateert en werkt zonder resultaten te zien, de stuurgroep neemt beslissingen niet gehinderd door het ontbreken van enige kennis ter zake.

* Er worden procedures uitgevonden om de tekortkomingen in de vorige procedures bij te sturen. Helaas wordt er meestal niet beseft dat het probleem van de vorige procedures niet zozeer de procedure zelf was, maar het gebrek aan opvolging ervan. De nieuwe procedures worden uiteraard even weinig gevolgd als de vorige en dus is er geen verbetering. Om dat op te lossen worden er … nieuwe procedures uitgevonden.

Phase6: De audits

* Dure mannen in dure pakken met dure aktetassen worden ingeschakeld. Ze lichten de organisatie door. Ze stellen vragen, vergelijken met vorige projecten, hun kennis van de markt. Ze schrijven dure rapporten waarin meestal al staat wat er geweten is.

Phase6: De dure bijsturing

* Dure managers worden aangetrokken. Want uiteindelijk kennen die hun vak.
* Dure integrators worden ingeschakeld. Want uiteindelijk kennen die hun vak.

Phase6: Het moeras-syndroom

De dure managers en ook de dure integrators komen binnen in de organisatie. Ze krijgen veel informatie, ze lijken gepokt en gemazeld. Ze stellen een plan op. Het plan is een duidelijk, simpel & gestructureerd plan. Met afspraken en deadlines en milestones en alles wat er maar te vinden is. The way to go.

Een eerste instantie als je pas met een nieuwe omgeving geconfronteerd wordt, zie je alleen de zaken die er bovenuit steken. Je hebt een duidelijk zicht op de onvolkomendheden. Het is dan ook evident om ze bij te sturen.
Helaas, zijn de zaken vaak zo omdat ze zo zijn omdat ze zo gegroeid zijn. Dat is een rotzin, maar dat simpel gestructureerd plan moet een beetje bijgeschaafd worden aan de historiek en de werking van de organisatie. Want tsja die oplossing is wel mogelijk in 98% van de gevallen maar in die 2% helaas, zullen we toch wel wat door de vingers moeten zien. Die 2% worden er 4%, 16%, deadlines worden niet gehaald, de duidelijke structuur vervalt, het plan vervaagd. Nu verloop van tijd zit de integrator of de dure manager net zo hard vast in het moeras als de organisatie zelf al zat.

resultaat: een mislukt ict-project (aka phenix project).
Deze post heeft niets te maken met het echte phnix project

C20H25N3O

Albert Hofmann, de uitvinder van LSD is gisteren overleden, lees ik in de Standaard.
De grote voorganger van LSD, maar geen vriend van Albert, Timothy Leary (Turn on, tune in, drop out) heeft ons al in 1996 verlaten op 76 jarige leeftijd.

Het verhaal gaat dat Albert op 19 april 1943 een kleine dosis van zijn zelf uitgevonden substantie innam en daarna tijdens de fietstocht naar huis als eerste mens op de maan tripte op LSD. Die dag staat bekend als Bicycle Day.

* Bicycle Day doet me een beetje aan de gordel
* Turn on, tune in, drop out and Live long and prosper: Albert was 102, Thimothy 76
* Albert bleef geloven in de heilzame werking van LSD en bleef het gebruiken (dixit het krantenartikel)
* Gisteren is ook de oudste panda van Japan overleden.
* Sommige uitvinders heten Albert, sommige niet

A girl in a uniform

Via nodesktophero: Israëlische vrouwsoldaten.

Net terug van een weekje Taba (Egypte). Bij het overschrijden van de Israëlische grens werden de meisjessoldaten een beetje zenuwachtig van het nieuwe doorschijnend stukje kalkpapier met foto in mijn paspoort. Eerst dacht ik nog, verdomme De Gucht, met uw fancy ideeën ook altijd. Maar toen bekeek ik die meid nog eens en was hem dankbaar.
Ze ging haar vriendin halen en ik kreeg zowaar een ondervraging.

“What is the purpse of your stay?” ‘Why are you going to Israel?” en meer van dat.
And last but nog least:

“Do you have a gun?”

Zinderend.

Wat een visie, wat een doorzicht heeft die vent.

Zum kotsen

T is ziek geworden afgelopen nacht. Buikgriep. Blijkt nogal onder de mensen te zitten momenteel.
Nu moet ik wel zeggen dat T prima werk heeft geleverd. Nee maar, moest kotsen een vak zijn dat gegeven werd aan de universiteit, hij zou met onderscheiding geslaagd zijn. Op vrijdagochtend in Leuven zou je misschen denken dat kotsen effectief een vak is aan de universiteit. En bovendien nog een behoorlijk moeilijk ook, eentje waar serieus veel voor geoefend moet worden. Dit geheel terzijde.

Terug naar T zijn kots. Als we punten mogen geven:
Hoeveelheid: Wat een hoop zeg. Dat dat allemaal uit zo’n klein manneke kan komen. Dat was duidelijk al het eten sinds ’s middags of vroeger.
Kleur: Schitterend, de blauwe suiker op het laatste ijsje had zijn effect niet gemist. Het hoopje kots had zo’n esoterisch kleurtje, het soort van blauwige waas dat ze wel eens in films voor geesten willen gebruiken.
Geur: Uitermate zuur en doordringend. Het scheelde maar een haar of ik was zelf over mijn rooie gegaan.
Verspreiding & impact: Prima, impact op pyjama bloes & broek, kussenslopen, donsdeken en bedovertrek
Stijl: onberispelijk, in een poging om het goedje tegen te houden had hij zijn handjes voor zijn mond gehouden. Resultaat: onder de kots-snottebel uit zijn neus hingen twee handjes waartussen de opengesperde vingertjes door het slijm naar beneden drupte.

Er miste maar een ding, wij geven een kleine tip: in zijn poging om de gulp tegen te houden, had hij zijn handjes beter tegen zijn mond gedrukt. Op die manier was dan via het zeikton principe de kots tot tegen de muur gevlogen. Dat had extra punten opgeleverd voor Verspreiding & Stijl.

Cain’s vrouw

Het kwam vanochtend ter sprake. Met wie heeft die Cain toch liggen kezen om een nageslacht te maken?
Er waren toch enkel maar twee zonen? Cain, Abel en Seth, hela dat zijn dus drie zonen.

Ik had het me al een paar keer afgevraagd, maar eigenlijk nooit naar het antwoord gezocht.

Er was slechts één man en één vrouw en allen zijn we afstemmelingen daarvan.
Adam leefde 930 jaren en had dus tijd genoeg om nog meer nageslacht te maken. Bovendien werd incest pas verboden door god ten tijde van Mozes. Aangezien Adam en Eva perfect waren, was ook hun genetisch materiaal perfect. Inferiore genetische samenstellingen vanwege incest waren daarom nog niet aan de orde. Het is door de zonde van Adam dat die genetische perfectie begon te degenereren.

Dit en andere antwoorden op uw vragen leest u onder andere hier.

Straatartiest

Het soort van straatartiesten dat zijn uiterste best doet om op een standbeeld te lijken is niet echt aan mij besteed.
Een paar jaar geleden begon het een echte plaag te worden. Je kon geen 4 straten rondlopen of je kwam 5 van die knapen tegen die zwaar geschminkt zo stil mogelijk blijven staan om toch maar zo hard mogelijk op een standbeeld te lijken.
Sommige zijn echt meesterwerkjes, mooi gesminkt, fijn kader, het moet een uiterste concentratie vergen, ik vind het doodsaai.

Van middag kwam ik er weer zo eentje tegen. Lang geleden. Hij/Zij doet zijn uiterste best om twijfel te veroorzaken of er nu echt iemand in zit ofdat het maar een stok is met wat kleren en een masker aan. Kijk zelf maar.

Twijfel wordt veroorzaakt door de flessen die lijken voor tegengewicht te zorgen. Bovendien, wat je niet kan zien is dat het lijkt of ie echt een bochel heeft, veroorzaakt door een stok of kapstok, maar toch staat er een schaaltje voor centen in te smijten.

Zit hier nu iemand in of niet?

Als er iemand inzit, dan is het tragisch. Wat zou die zeggen als ie strak thuiskomt? “Ik heb twee uur krom gestaan, ik sterf zowat van de pijn in mijn rug, maar er waren veel mensen die dachten dat ik niet echt was.”
Wat een loser.

Maar stel nu eens dat het effectief compleet fake is, en dat de setup gedaan is door een persoon die 5 meter verder op een terrasje pinten zit te drinken en grinnikt bij iedereen die een cent in zijn bakje smijt?

Respect!

Kijk een beetje verder staat er nog zo ene.

Weapons of ass destruction

Bush, the Polypulist
of
A Dick in the Office is Worth A Hand In the Bush

Lees verder op de blog van Scott Adams. Ook de commentaren zijn leuk, eigenlijk vooral van diegene die het niet grappig vinden.

Mark Peeters

Luc Van Braekel is een redelijk bekende blogger. Hij heeft regelmatig contact met Mark Peeters, u ongetwijfeld bekend als de man die het als zijn missie ziet om (onderandere) het ongeloof in de maanlanding te prediken.
De man heeft zelf ook een blog.
Hij slaagt erin om verbanden te leggen daar waar ik zie niet ga zoeken.
Dat leidt tot bijzonder fascinerende relaties.
Hier een voorbeeldje.

Mazoutgeur

Er hangt hier een stevige mazoutgeur op de WC.
Zou er een oliebaron zijn komen pissen?

Bart De Wever & Bert De Wener

Gisteren hadden we het al even over die man die met een riek een groen brilletje op zijn neus gepropt krijgt.

Vandaag lees ik op de site van Bert dat er geen problemen zijn. (post van Bert op dinsdag 03 juli 2007)

Ook interessant: In de schminkkamer zegt Bart dat …(knip)… Jullie krijgen 2 ministerposten…

In de schminkkamer? Misschien klopt dat wel, op het ogenblik dat je mooier gemaakt wordt dan je eigenlijk bent, kan je waarschijnlijk beter politiek bedrijven.