Meertalig surrealisme

* “Speek jij Spaans?”
- “Ja hoor, ik heb dat geleerd toen ik nog klein was. Ik las regelmatig meertalige surrealistische boeken en vandaar heb ik dat spaans opgepikt”
* “Alee zeg”

verbazing alom.

- “Ik heb spaansos geleerdos van de stripos van Jommekos”.

We stonden in de krantenwinkel. M en ik. Ik wou de gazet en M wou eigenlijk niets, maar ze stond een beetje te dralen bij de afdeling strips.

“Kijk, dat zijn Jommekes”, zei ik. Dat wist ze uiteraard. “Wil je een Jommeke?”. Ik denk dat ze eigenlijk een boekje van die vermalijde Winx wou.
“Jommekes zijn wel leuke strips hoor” zei ik, “Ik las die vroeger ook”.
Een klein duwtje maar en dat het over hondjes ging was wel meegenomen. Even later waren wij de gelukkige eigenaars van “Pekkie in Hollywood”.
Intussen is het al een paar keren gelezen.

“Pekkie in Hollywood” is niet het grootste meesterwerk van Jef Nys. Er zijn er betere. Vooral die boekjes waarin Gobelijn fouten maakt, waren uitmuntend. Maar die (muzikale) koe is intussen wel helemaal uitgemolken.

Dit weekend ga ik naar mijn ouders om mijn verzameling Jommekes van toen ik klein was op te halen. En gelijk ook de Suskes en Wiskes en Kuifjes. (en misschien zit er nog wel ergens een puberale playboy tussen, maar dat hoeft niemand te weten)

Heerlijk, een halfuurtje wegduiken met zo’n strip. Alhoewel. Ik vrees dat vroeger mijn ouders blij waren dat ze een halfuur geen aandacht aan mij moesten besteden dankzij Jommeke. Mijn kinderen zijn er helaas niet zo blij mee dat ze een halfuur geen aandacht krijgen vanwege Jommeke.